Sarıyer’de oturmak bir adresi paylaşmaktır. Sarıyerli olmak ise o adresin hayatına, doğasına, insanına karşı sorumluluk hissetmektir.

Aynı şey gibi görünse de benim için aralarında bir fark var: Aidiyet.

Sarıyer’de oturmak bir adresi paylaşmaktır. Sarıyerli olmak ise o adresin hayatına, doğasına, insanına karşı sorumluluk hissetmektir. Bunun için burada doğmuş olmak da gerekmez. İnsan sonradan geldiği bir yere de gönülden bağlanabilir.

Kendini Sarıyer’e ait hissediyorsan yere bir izmarit bırakırken bile düşünürsün. Çünkü kirlenen sokak senin sokağın, deniz senin denizin, zarar gören doğa senin yaşam alanındır. Evinin temizliğine gösterdiğin özeni, kapının önünden başlayarak mahallene de gösterirsin.

Ama aidiyet yalnızca çevreyi temiz tutmakla sınırlı mı?

Mahalle esnafına selam vermek, komşunun hâlini sormak, sokaktaki canlının suyunu gözetmek, bir çocuğun güvenle oynayabileceği alanları önemsemek de Sarıyer’e sahip çıkmanın bir parçası değil mi?

Bir de bizi aynı heyecanda buluşturan Sarıyer Spor Kulübümüz var. Gittiğim bazı maçlarda tribünlerde kadınların sayısının az olduğunu gördüm. Oysa kadınların da daha çok katıldığı, ailelerin ve gençlerin yan yana takımını desteklediği tribünler ne güzel olurdu…

Biz kadınlar da o heyecanın parçası olalım. Tribünlerde sesimiz, sevincimiz, desteğimiz olsun. Hepimizin kendini rahat ve güvende hissedebildiği, küfür yerine coşkunun duyulduğu bir tribün kültürünü de birlikte büyütelim.

Elbette herkesin Sarıyer’le kurduğu bağ aynı olmak zorunda değil. Kimimiz maça gideriz, kimimiz bir komşumuza el uzatırız, kimimiz sahilde gördüğümüz çöpü kaldırırız. Her birimizin bu ilçenin hayatına katabileceği bir güzellik var.

Benim için Sarıyerlilik, “Burası benim memleketim” derken o sözün sorumluluğunu da taşımaktır. Güzelliğiyle övünürken sorunlarını görmezden gelmemek, “Birileri yapsın” diye beklerken kendi yapabileceğimizi unutmamaktır.

Ben yere bir tek çöp bile atmıyorum. Ama yerlerde çöp görmek de beni üzüyor. Çünkü buralar çocukluğumun sokakları. Adımlarımın, hatıralarımın, büyürken tanıdığım insanların izleri var burada. O sokaklara baktığımda yalnızca bir yol, bir kaldırım görmüyorum; hayatımdan bir parça görüyorum. Buraya ait hissediyorum.

İnanıyorum ki aidiyet duygusu insanın ruhuna da iyi gelir. Bir selamda tanınmak, bir kapının önünde hâlinin sorulması, aynı manzaraya bakarken ortak bir hatırada buluşmak… Bazen insana “Yalnız değilsin, sen de buranın bir parçasısın” demenin en sade yoludur bunlar. Aidiyet, yalnızlık duygusuna merhem olabilir.

Gelin, bu merhemin farkına varalım. Birbirimizin yaralarına özenle sürelim.

Bir yarayı sarmak için illa görünen bir el gerekmez. Bazen görünmez ellerle de birbirimize ulaşabiliriz. Küçücük bir iyilikle, nezaketle, anlayışla, şefkatle… Birini yargılamadan dinleyerek, emeğini gözeterek, ihtiyacını fark ederek…

Sevgiyi, vicdanı ve barışı önce kendimizde yaşatıp sonra çevremize yayabiliriz. Bir selam başka bir selamı, bir iyilik başka bir iyiliği çağırabilir. Sarıyer’in kıyılarında yankılanan martıların sesi gibi, bizim de iyiliğimiz sokaktan sokağa yayılabilir.

Ben Tûba Ağacı İyilik Topluluğu ile bu küçük iyilikleri çoğaltmak istiyorum. Çocukluğumun sokaklarından başlayarak birbirimize iyi gelelim, yaşadığımız yere özen gösterelim istiyorum.

Sarıyer iyilik görsün, dünya iyilik görsün!

Peki, senin Sarıyer’e duyduğun aidiyet, günlük hayatında hangi küçük iyilikte kendini gösteriyor?

Tûba Kadik