Duygularını kontrol etmekte zorlanan bir çocuk, sınırları test eden bir çocuk, hayır dendiğinde ağlayan bir çocuk, kardeşine kıskançlık yaşayan bir çocuk.....
“Benim çocuğum böyle yapıyor, acaba normal mi?”
Bu cümleyi neredeyse her gün duyuyorum. Kimi çocuğunun çok hareketli olmasından, kimi inatçılığından, kimi ağlamaya çabuk başlamasından, kimi de paylaşmakta zorlanmasından endişe ediyor. Her biri kendi evinde yaşadığını sanki sadece kendisi yaşıyormuş gibi anlatıyor.
Oysa aynı davranışlar, farklı evlerde, farklı çocuklarda, farklı yaşlarda tekrar tekrar karşımıza çıkıyor. Duygularını kontrol etmekte zorlanan bir çocuk, sınırları test eden bir çocuk, hayır dendiğinde ağlayan bir çocuk, kardeşine kıskançlık yaşayan bir çocuk… Bunların çoğu gelişimin doğal bir parçası.
Anne babalar çoğu zaman “Sadece benim çocuğum böyle” diye düşünerek kaygılanıyor. Oysa gerçek şu ki, birçok ailenin mutfağında, salonunda, akşam uyku saatinde benzer sahneler yaşanıyor. Farklı olan çocuklar değil, bu sahneleri yaşayan ailelerin birbirinden habersiz olması.
Bazen rahatlatan şey çözümden önce şu cümledir:
“Yalnız değilsiniz ve yaşadığınız şey anormal değil.”
Çocuklar büyürken zorlanır, sınırları dener, duygularını taşır. Biz yetişkinlerin görevi onları hemen “düzeltmek” değil, önce anlamak ve gelişimin bir yolculuk olduğunu hatırlamaktır. Çünkü çoğu zaman sandığımız kadar tek başımıza değiliz; sadece bunu birbirimize söylemeyi unutuyoruz.
Kidsdorf Kindergarten Psikoloğu
SUDE ÇALIŞIR
